Nadat we er al twee weken op vakantie waren geweest en hadden genoten van het Overijselse vechtdal, hebben we er vandaag weer een bezoekje aan gebracht. Avonturenpark Hellendoorn stond op het programma. De kinderen hebben genoten en wij zijn helemaal tureluurs van alle achtbanen, wildwaterbanen, schommelboten enz. Het weer zat erg mee zodat we meerdere malen met broer, schoonzus en nichtje van het zonnetje en een capuchinootje hebben kunnen genieten op het terras. Nu zijn we allermachtigst, ellendig moe moe maar voldaan, zeg maar.

We hebben meteen ook voor het eerst (sinds een week) onze nieuwe huisgenoot alleen achter moeten laten. Ik heb mijn vader nog zo gek gekregen  mijn vader was zo lief om twee keer te checken of alles goed ging, maar bij thuiskomst hingen de gordijnen nog, zat het behang nog op de muren, zag de vloer er nog net zo vies schoon uit als we hem achterlieten en leek de bank nog hetzelfde als bij vertrek, dus het is allemaal meegevallen.

Onze rode kater Barfell is niet meer…  Sinds 27 maart jl. waren we hem ineens kwijt. De ochtend dat hij eigenlijk klaar had moeten staan bij zijn bakje, al miauwend om lekkere brokjes, bleef het stil. Een dag ging voorbij, de onrust groeide. Een week ging voorbij, daarna nog één en langzaam maar zeker kwam het besef dat we hem nooit weer terug zouden zien. We dachten niet meer iedere minuut aan hem, daarna niet meer iedere dag en gingen verder met ons leven, de kinderen, wij ook. Tot de dierenambulance gistermiddag belde met een oproep tot identificatie. "Dat kan helemaal niet" dachten wij nog, Barvel is al 2 maanden kwijt en deze aangereden kat, die de dierenarts wel moest laten inslapen, was pas afgelopen donderdag 17 mei ontdekt… Hand in hand liepen mijn lief en ik "het kamertje" in, half verwachtend een zwart met witte kat aan te treffen, foutje, bedankt. Maar daar lag hij, onze Barf. Het ongeloof was te groot, zijn imposante, welgevoede verschijning verdwenen… Gisteravond moesten er foto’s bekeken worden van onze lieve, levende Barfell, mooi, rood, groot, speels en eigenzinnig. Op steeds meer punten moesten we de vergelijking toegeven, met grote tegenzin en nog meer ongeloof.

Vandaag kwam het besef… en de tranen. Onze Barfell is niet meer. En we zullen hem met z’n viertjes verschrikkelijk missen.

Garfield 20-12-1995*  18-05-2007

Welkom op mijn eigen web-dagboek: Pibianca

Leuk, dat je mijn weblog bezoekt. Voel je vrij om lekker alles te lezen, ook in het archief staan nog wat leuke dingen. Veel plezier met het lezen van de gebeurtenissen rond mijn gezin en mijzelf. Als je het wilt kun je op mijn logjes reageren, vind ik leuk als je dat doet!

My name: Pi, 20-going on-30

My family:
The love of my life: R. (30-something),

Our girlzzz: konijntje (7) en kippetje (4)

Gisteren van de trap gesakkediert…. Dus nu zit ik met kloppende knie en dikke lip achter mijn pc-tje.
Dat kan ook eigenlijk niet toch. Met 2 dozen, waarvan de bovenste nog lichtelijk gevuld was, met o.a. een heel puntig lantaarntje, zonder te zien wat mijn voeten deden (dat lantaarntje heeft zich dus een weg in mijn onderlip geboord, voelt u hem al?) de trap op, en dan denken dat de laatste trede al geweest is. Dan zwiep je dus gewoon naar voren om zeer onzacht op je knieen te belanden. Manlief kwam geschrokken en met 3 treden tegelijk de trap opdenderen, waar hij mij vond… op handen en knieen, bleek en suf en bloedend uit mijn onderlip. Dat deed me trouwens wel weer goed, iemand die dan zo schrikt en met je mee voelt. Dat dan weer wel. Dat gevoel was gelukkig net iets sterker dan de pijn in mijn knie en het gevoel van mijn tong die razendsnel langs mijn tanden heen en weer ging om te voelen of alles nog wel op zijn plek zat. Ja dus. Je zult het maar hebben zeg……

Normaal gesproken brengen wij de paasdagen op geheel andere wijze door. .. ‘s Ochtends lekker lui doen, paasontbijtje, paaslunch, eitjes verven met de kids, lekker naar het bos, eitjes verstoppen en dan weer opzoeken, thuis aangekomen lekker happies (gevulde eitjes, toastje, wijntje), lekker op de bank hangen, wat goede gesprekken etc.

Deze paasdagen blijven wij (manlief en ik) heel wat slanker. Wij zijn namelijk al een hele week aan het klussen. Vanaf vorige week maandag is manlief al bezig met timmeren, zagen, schuren, plamuren, verven etc. Vanaf afgelopen dinsdag ben ik hem bijgevallen (meegevallen). De slaapkamer (the masterbedroom zeg maar/onze hobbykamer) was toe aan een stevige opknapbeurt. Opgeknapt is hij zeker, wij meer afgeknapt. We hebben zeker nog een week nodig om weer wat bij te trekken. Het was de afgelopen week niets anders dan: wekker om 7.00 uur. Douchen. Oude klusplunje aantrekken. Snel ontbijtje. Klussen tot ca. 12.30 uur. Snelle lunch. Klussen tot 18.00 uur. Snelle en simpele avondmaaltijd. Klussen tot ca. 21.00 uur. Koffie. Pilsje. Zzzzzzz. Tot de volgende ochtend 7.00 uur…
Het resultaat is wel erg mooi geworden moet ik zeggen. Alles is weer fris en fruitig en de Pax kast van Ikea staat geweldig. Alleen John was in geen velden of wegen te bekennen, en dat terwijl we best wat hulp konden gebruiken…

De kinders hebben zich uitstekend vermaakt bij opa en oma en zijn natuurlijk ontzettend verwend.
Hebben zij in ieder geval nog genoten van de paasvakantie…

Het weekend in Beverwijk is weer voorbij gevlogen. Dat gevoel heb ik altijd al bij de weken, maar het weekend gaat natuurlijk dubbel zo snel. Helemaal als je veel plezier hebt en dat hadden we afgelopen weekend. Na de vrijdagse zwemles van onze oudste kip (wanneer mag ze nu eindelijk diplomazwemmen begin ik me na een jaar wel af te vragen…) vertrokken we naar de familie in het westen des lands. Onderweg hebben we ons volgepropt met lekkere chocoladebroodjes, heerlijke belegde bolletjes en de vanmiddag op de valreep nog gebakken worstecroisantjes (eigen creatie, maar megalekker).
Aangekomen in Beverwijk werden we meteen goed verwend met een lekker bakske koffie en dito koeken en werden de kinders, net ontwaakt uit hun autoslaapje, fijngeknuffeld door opa en oma.
Nadat we allemaal veel te laat naar bed waren gegaan (de kids hadden onderweg al geslapen en waren absoluut nog niet moe) konden we zaterdagochtend na ons badderritueel aanschuiven aan een heerlijk verwenontbijtje. Gek is dat toch dat je dan altijd veeeeeel meer eet dan je enkele ochtendboterhammetje thuis.
Na het ontbijt vertrokken paps en mams (wij dus) met de sneltrein vanuit Beverwijk naar Haarlem (15 minuutjes!!!), nadat ik natuurlijk onderweg in de Zeestraat nog even bij het Boshuys was binnengedoken, waar ik weer lekker veel ideetjes voor onze nieuwe slaapkamer heb opgedaan en alvast wat dingen heb opgeschreven voor mijn verjaardag (is pas in juli, shit. Nou ja maar ff wachten dan). Manlief en ik hebben onze benen uit het lijf gesjouwd in Haarlem, prachtige stad overigens. We hebben ons na aankomst op het station meteen maar op het eerste beste leuke-dingen-winkeltje gestort dat we tegenkwamen en in dit geval was dat de oil and vinigar. Nadat we daar uitgeproeft waren gingen we even bij de buren naar binnen (de kaasboer)voor een lekker knoflook-tomaat-olijven-kruiden kaasje en wat zongedroogde tomaatjes op olie, om ‘s avonds in Beverwijk weer lekker op te smikkelen.
Aan het eind van de middag waren we moe en doorgezakt van al die zware tassen en hebben we de trein teruggenomen. De kinders hadden zich ook prima vermaakt met opa en oma op het strand, waar ze lekker pannenkoeken en patat gegeten hadden.
Zondag was een lekker luie dag. Wederom een heerlijk ontbijt, lekkere koffie met zelfgemaakte kwarktaart (of was het nou monchou?), lekkere stokbroodjes met overheelijke smeerseltjes etc, kortom de hele dag wat gesnackt en gegeten.
Vanavond staat, na een drukke werkmaandag en een wasdinsdag, de sportschool weer op mijn programma, dat begrijpen jullie wel. Al die pondjes die door mijn mondje zijn gegaan moeten er natuurlijk zo snel mogelijk weer af. Ik weet alleen nog niet of ik me vanavond op de fiest (spinning) zal storten of dat het toch een lesje bodybalance wordt. Het eerste verbrandt meer calorieën, maar het tweede is lekkerder. We zullen wel zien.

Afgelopen zaterdag scheen het zonnetje heerlijk ons raam binnen. Het waaide wel hard en de wind was ongetwijfeld erg guur, maar dat maakte het binnen alleen nog maar gezelliger. Superlui en met een heerlijk zaterdag-gevoel, zat ik, nog in mijn badjas, even achter de computer, terwijl mijn lief een krantje las en de kids, ook nog gehuld in kleine pyjamaatjes en felgekleurde slofjes, gezellig op hun knietjes bij het poppenhuis zaten te spelen. Omdat we die middag lekker even op de wekelijkse groenten- en vismarkt zouden gaan struinen surfte ik nog even lang bij postbank.nl om mijn saldo te checken. Niets zo vervelend als lekker geld uit willen geven dat er niet meer is…
Tot mijn grote schrik was onze hele bankrekening leeggeplunderd… Met een asgrijze kleur op mijn gezicht las ik dat onze nieuwe zorgverzekeraar de premies voor de afgelopen 3 maanden voor 2 volwassenen en 2 kinderen had geïnd terwijl onze oude zorgverzekeraar ditzelfde bedrag nog niet had teruggestort.
Weg was mijn zonnige humeur en mijn opperbeste zaterdag-gevoel. Als sneeuw voor de zon verdwenen door die ene belachelijke actie van de zorgverzekeraar… en dat terwijl de nieuwe zorgverzekeraar onder dezelfde organisatie valt als de oude en wij dachten dat zij het overmaken van de premies van januari, februari en maart van de ene naar de andere tak van hun bedrijf wel intern zouden regelen. Niet dus. Stupid me.
Een soort van razernij overviel me, dit was een kant die ik nog niet van mezelf kende. Met knipperende ogen, trillende lippen, bijna schuimbekkend van woede, als een soort grijze i.p.v. groene hulk aan mijn kleren plukkend belde ik eerst maar eens de Postbank om ons geld direct te laten storneren zoals dat heet (terugstorten dus). Daarna was de zorgverzekeraar aan de beurt.
Al briesend toetste ik het nummer in en op het moment dat ik contact kreeg met de mevrouw van het callcenter moest ik al mijn zelfbeheersing aan de dag leggen om deze, met een mierzoete telefoonstem getrainde, mevrouw niet bij haar keel door de telefoon heen te trekken. Dat ze mij keer op keer niet liet uitspreken hielp me niet om rustiger te worden en toen ze me met diezelfde kalme, zoet stem vertelde dat het ondoenlijk was om alle cliënten eerst een briefje te sturen met daarin de datum van “de grote plunderactie” verloor ik toch echt bijna mijn zelfbeheersing. Met een dodelijk sarcasme liet ik haar weten dat een klantvriendelijk briefje er vast nog wel vanaf had gekund en dat ze ook geen moeite leken te hebben met het innen en terugstorten van astronomische bedragen… Tot slot beloofde deze Soete Sylvia dat de maandelijkse premie van de afgelopen drie maanden zo snel mogelijk op mijn rekening teruggestort zou worden.
Morgen is het weer zaterdag….. Soete Sylvie heeft zich niet aan haar afspraak gehouden. En daar houd ik niet van, daar word ik zelfs heel erg pissed van….. Ik denk dat ik morgen maar weer even moet bellen!!!!!

Het begon alweer te kriebelen. Laatjes moesten leeg en opnieuw ingedeeld, de ramen moesten gelapt. Sinds we een nieuwe strijkijzer hebben (Tefal, je denkt ook aan alles..) strijk ik me rot en mijn kledingkast moest ook eens flink onder handen genomen worden.
Ik was er eigenlijk al helemaal klaar voor…. De Lente.
En dan dit weer.
Nou ja, ik zal er maar van genieten zolang het nog duurt. De lente komt vanzelf.
Gisteravond in bed lag ik te bedenken wat mijn wensen-weer-lijstje voor komend jaar zou zijn en hier kwam ik op uit:
- een stralende lente, met al een hoop heerlijk warme dagen en veel uitstapjes.
- dan een snoeihete zomer, zonovergoten, met zwoele zomeravonden en afkoelende nachten voor een goede nachtrust.
- en dan een prachtige nazomer. Alvast een sjaal om, maar nog de zon op mijn snuit terwijl de bladeren inmiddels in de prachtigste kleuren van de bomen dwarrelen.

Nu maar afwachten…..

Zo! Het werd weer eens tijd om weer te loggen. Ik kan mijn trouwe fans natuurlijk niet teleurstellen .
Met Valentijnsdag ben ik heerlijk verwend door mijn lief (mijn vent rijmt, maar is lang zo lief niet, hihi) met een doos zalige Guylian chocolaatjes, hartvormig natuurlijk. Mijn lief kent mijn zwakke punten zo goed…
Gelukkig dat ik de laatste tijd vaak in de sportschool te vinden ben. Dan kan ik zonder schuldgevoel af en toe zo’n heerlijk hartje in mijn mond laten smelten.
Van de sportschool had ik voor kerst een kado-abonnement gekregen die ik aan mijn vriendin heb gegeven. Zij is dus voor de komende twee weken mijn sportpartner. Afgelopen dinsdag hebben we ons samen eens even heerlijk in het zweet gewerkt, terwijl we al hijgend een gesprek gaande probeerden te houden. Volgens mij wordt het weer tijd voor een paar lesjes spinning om de conditie weer wat op te krikken.
Na mijn vorige avontuur in de sauna had ik het nog niet weer aangedurft er ontspannen te gaan zitten, maar samen met mijn vriendin heb ik er toch weer heerlijk van kunnen genieten.
Ik geniet verder met volle teugen van het lentezonnetje dat de winterwolken heel moedig al wat aan de kant probeert te duwen. Ik krijg dan altijd direct de neiging om naar buiten te rennen.
De voorjaarsschoonmaakkriebels (mooi scrabblewoord) beginnen trouwens ook alweer te komen.
Ik herinner me nog van vroeger dat mijn oma in het voorjaar altijd een paar dagen achter elkaar bij ons thuis kwam om mijn moeder te helpen met de voorjaarsschoonmaak. Gordijnen werden gewassen, ramen gelapt, kastjes, randjes en richeltjes gesopt en ga zo maar door. Als ik dan thuiskwam uit school en mijn schooltas in de hoek van de gang fl… eh ik bedoel, gooide was het eerste dat ik rook de geur van koperpoets, meubelspray, groene zeep en andere schoonmaakmiddelen, heerlijk.
Ik denk niet dat ik mijn moeder zo gek krijg om mij te helpen…

Niet te geloven dat het nu al weer eind januari is. We genieten nu van een lekker rustig weekend zonder al te veel afspraken. Vorig weekend zijn we net heerlijk uitgerust in Huttenheugte (Centerparcs), waar we heerlijk hebben gezwommen, gebowled, gegeten, gedronken en ontstressed bij de open haard. Kortom het was zaaaalig. Komend weekend staat er nog een uitje voor pa en moe zonder kinders op het program. We gaan weer met (ditmaal) 8 vrienden (10 in totaal dus) naar Landal Greenparcs, Het Land van Bartje in Ees. Of dat zo’n rustig ontspannen weekend wordt weet ik niet, meestal is het lachen, gieren, brullen, veel drank, spannende films en laat naar bed. Onze rietgedekte boerderij is voorzien van zonnebank en sauna, dus het wordt vast weer heerlijk, we hebben er zin in.

Door alle drukte zou ik bijna vergeten dat mijn grote liefde komende dinsdag jarig is. Ik zit nog op wat plannetjes te broeden. Laatst moest ik één van zijn eerste grijze haren uit zijn haar trekken van hem en daarna is hij 3 dagen van slag geweest. Ik denk dat ik maar even langs een feestwinkel moet voor een spuitbusje grijs ofzo. Kan ik hem daar in de nacht van maandag op dinsdag mee bewerken (hij slaapt altijd als een os). Kan ik ook meteen een nepgebit halen en die op de wastafel in een glas met water laten zakken, hihihihi. Ben benieuwd of de grap in goede aarde zal vallen. We zullen zien.

Ziet er toch prima uit? Mannen worden toch alleen maar mooier en charmanter als ze (wat) ouder worden. (tot op zekere hoogte natuurlijk….)
Tot logs!